به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سدپرس / سرویس یادداشت / حسن کریمی : خوزستان، سرزمین نخل و نور است، خاکی که در روزهای دفاع مقدس، روایت حماسه و ایستادگی شد و امروز همچنان در گرما و سختی، داوطلبانه بر مدار خدمت و روشنایی میچرخد. مقاومت در این دیار تنها به خندقها و سنگرهای دیروز خلاصه نمیشود؛ امروز هم در سکوت پستهای برق، میان صدای باد و دمای پنجاه درجه، همان روح وفاداری و ایمان زنده است.
کارکنان صنعت برق، وارثان نخلهایی هستند که در آتش جنگ سوختند اما باز سبز شدند. هر کابل برق، تاروپود روشنایی و تداوم زندگی مردم این سرزمین است؛ هر خاموشی، تلنگری به وجدان ملی ماست که بدانیم روشنایی بیهزینه نمیماند. روزگار رزمندگان با تفنگ سپری شد، اما اکنون جهاد نوین با ابزار کار، علم، و استقامت ادامه دارد. آنان که دم صبح بر فراز برجها میروند تا مدارها را زنده کنند، در حقیقت حافظان مرز روشنی ایراناند.
صنعت برق خوزستان، نماد جهاد خاموشی است. در این سالها، بسیاری از نیروهای فنی، دفتر مقاومت را با امضای عمل و ایثار پر کردهاند. آنان جنگ را ندیدند، اما طعم سختی و فداکاری را چشیدند. جنگها پایان مییابند، ولی روح مقاومت، در قالب کار مسئولانه و وجدان حرفهای، ادامه دارد. این تداوم، سرمایه معنوی ایران است.
خوزستان امروز نیز میدان ایثار است؛ میدان وفاداری به کار، صیانت از زیرساختها، و عشق به وطن. نخلستانها، آیینه چهره خستهی همین مرداناند؛ قامت استوار، ریشه در خاک، و نگاه رو به آفتاب. همانگونه که آب از دل سدها جاریست، نور از ارادهی همین انسانها جاری میشود.
این یادآوری ضروری است که صنعت برق تنها بخشی از زیرساخت فنی کشور نیست؛ یک شریان اجتماعی است که با فداکاری زنده میماند. سیمبانان، تکنسینها، مهندسان، و مدافعان انرژی کشور در خوزستان، در خط مقدم پایداریاند. آنان با دستهای کارگر و دلهای مؤمن، چراغ امنیت و رفاه را روشن نگه داشتهاند.
اگر نخلهای خرمشهر و آبادان، زبان داشتند، از مردانی میگفتند که در گرمای ۵۵ درجه برای لحظاتی از خاموشی جلوگیری کردند. از آنهایی میگفتند که در اتاق فرمان دیسپاچینگ، بار مسئولیت برق شهر را بر دوش کشیدند. از ارزشهایی میگفتند که هنوز هواخورده نشدهاند؛ صداقت، خدمت، و وفاداری.
روشنایی بر خاک مقاومت یعنی فهم این پیوستگی مقدس میان گذشته و امروز؛ فهم اینکه هر کیلووات برق، داستانی از تعهد و ایثار است. این خاک، هنوز همان پیام را میرساند: مقاومت پایان ندارد؛ فقط شکلش تغییر کرده است.
خوزستان، همچنان روشن است.
و این روشنایی، نتیجهی ایستادگی بینام و بیادعای همان مردان و زنانی است که برق را نه فقط جریان، که ایمان میدانند.
