به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سدپرس : در پشت چرخش بیوقفهی توربینها و روشنایی شبهای ایران، هزاران نیروی انسانی ایستادهاند که هیچگاه در قاب تصویر دیده نمیشوند اما ثبات انرژی کشور وابسته به آنهاست. از نیروگاههای حرارتی جنوب، شرق و مرکز گرفته تا سدهای عظیم برقآبی خوزستان ، غرب و شمال، انسانهایی کار در حال تلاشند که گرما و سرما، شب و روز، تعطیل و غیرتعطیل برایشان تفاوتی ندارد؛ وظیفهشان پایداری است به هر قیمتی که برایش باید بپردازند.
وقتی دمای ۵۰ درجه خوزستان نفس شبکه را تنگ میکرد، یا سرمای شدید اردبیل فشار مضاعف بر مصرف وارد مینمود، نیروهای تولید، انتقال و توزیع برق با فداکاری و برنامهریزی، اجازه ندادند خللی میان تولید تا مصرف ایجاد شود. آنها قهرمانان بینامیاند که در قلب ایستگاهها و بر فراز پایههای برق، امنیت رفاهی میلیونها خانواده را حفظ کردند.
اما واقعیت سختتر آنجاست که سطح معیشت و حقوق این نیروها با حجم فداکاریشان همتراز نیست. در شرایط تورمی کنونی، بسیاری از کارکنان این بخش با حقوقی کمتر از هزینههای واقعی زندگی، بار تأمین انرژی کشور را بر دوش دارند؛ در حالی که حرفهی آنان یکی از سختترین و خطرناکترین مشاغل کشور است. این شکاف اقتصادی، نه فقط مسئلهی رفاهی، بلکه چالش امنیت شغلی و انگیزشی صنعت برق ایران است.
حالا که خاموشیها رفع شده و تابستان بحرانی گذشت و تابستانی دیگر در پیش است، انتظار میرود همراه با قدردانی زبانی، اقدام عملی نیز از سوی نهادهای تصمیمساز شاهد باشیم. رسانهی تخصصی صنعت آب و برق با تأکید بر نگاه کارشناسانهاش، بر این باور است که مجموعهی وزارت نیرو باید با بازنگری در سیاستهای جبران خدمت، مسیر ارتقای معیشت و رفاه کارکنان تولیدی، انتقالی و توزیعی را هموار سازد؛ پاسخی شایسته به پایداریای که آنان در سختترین شرایط ساختند.
برق ایران امروز پایدار است، اما این پایداری تنها محصول تجهیزات نیست؛ محصول وجدان حرفهای انسانهایی است که دیده نمیشوند. اگر روزی اعتراضات مردم خاموشی را فریاد میزد، امروز زمان آن رسیده که جامعه فریاد سپاس را جایگزین کند نَهاز سر تمجید، بلکه از سر انصاف…
سدپرس بعنوان رسانهی تخصصی صنعت آب و برق این یادداشت را از موضع مسئولیت منتشر میکند و نه تبلیغ، بلکه انصاف. برق کشور روشن مانده است، چون انسانهایی در تاریکی و گرما ایستادند تا ما در آسایش بمانیم. آنها شایستهی زندگی بهتر، نگاه مهربانتر و سیاستهای عادلانهترند. ادای دین ملی به آنان، نه در شعار، بلکه در ترمیم و احترام واقعی معنا پیدا میکند.
