سدپرس؛ در تقابل اخیر که به جنگ رمضان شناخته میشود، هدف تنها خاک نبود. زیرساختهایی هدف قرار گرفتند که جریان زندگی مردم به آنها وابسته است؛ آب، برق و شبکههایی که اگر از کار میافتادند، آرامش شهرها مختل میشد. در این میان صنعت آب و برق ایران در برابر موجی از آسیبها قرار گرفت و بیش از ۲۳۰۰ نقطه در این حوزه دچار خسارت شد. عددی که میتوانست نشانه یک اختلال گسترده باشد، اما در عمل به روایتی از تابآوری تبدیل شد.
در بسیاری از همان روزها، تیمهای عملیاتی در شرایطی کار میکردند که شاید کمتر دیده شد. برخی از آنان روزه بودند و حتی فرصت سحری پیدا نکرده بودند. با این حال وقتی خبر آسیب به یک خط انتقال یا تأسیسات آبرسانی میرسید، بیدرنگ راهی محل حادثه میشدند. زیر صدای آژیر و تهدید حملات، روی دکلها، پستهای برق و شبکههای انتقال کار میکردند تا چراغ خانهای خاموش نشود و آب از جریان نیفتد. در آن لحظهها مسئله فقط تعمیر یک تأسیسات نبود؛ مسئله حفظ آرامش زندگی مردمی بود که شاید هرگز نام این نیروهای عملیاتی را نشنوند.
این مسیر البته بیهزینه نبود. در جریان این حملات، ۱۲ تن از کارکنان صنعت آب و برق در استانهای مختلف کشور به شهادت رسیدند. آنان از شهرها و مناطق گوناگون بودند، اما نقطه مشترکشان یک چیز بود: خدمت بیوقفه به مردم. شهادت آنان یادآور این حقیقت است که در دوران جدید، دفاع از کشور تنها در میدان جنگ تعریف نمیشود؛ گاهی در حفاظت از زیرساختهایی معنا پیدا میکند که ستونهای زندگی روزمره جامعهاند.
جنگ رمضان آزمونی جدی برای پدافند غیرعامل در حوزه زیرساخت بود. این آزمون نشان داد تابآوری فقط به تجهیزات وابسته نیست. آنچه شبکه را پایدار نگه داشت، ترکیبی از دانش فنی، تجربه میدانی، تصمیمگیری سریع و حس مسئولیتی بود که در میان کارکنان این صنعت جریان دارد. همراهی و آرامش مردم نیز بخشی از این معادله بود؛ اعتمادی که اجازه نداد اختلالهای مقطعی به نگرانی گسترده تبدیل شود.
مقاومتی که روزی در کوچههای خرمشهر برای حفظ خاک شکل گرفت، اینبار در حفظ زیرساختهای حیاتی کشور ادامه یافته است و امروز هر بار که چراغی روشن میشود و آب در مسیر زندگی جریان دارد، ردپایی از همان جهاد خاموش در آن دیده میشود. این یادداشت پاسداشت خون دوازده شهید صنعت آب و برق است و ادای احترام به هزاران کارمند، مهندس و تکنسینی که در روزهای بحران بیهیاهو ایستادند تا جریان زندگی در کشور متوقف نشود. آنان سربازان گمنام جبههای هستند که امنیت و آرامش جامعه به پایداری آن وابسته است؛ سربازانی که شاید نامشان کمتر شنیده شود، اما روشنایی شهرها و جاری بودن آب، هر روز روایتگر مجاهدت آنان است.
